donderdag 18 september 2014

007 mist helikopter



Als je op Vliegbasis Leeuwarden bent krijg je een hesje met een nummer. Vermoedelijk omdat ze je dan nog kunnen identificeren als er iets heel erg misgaat.

,,Mooi hesje!", zeggen de personeelsleden van de basis, die zelf of in uniform of in van die luchtmachtoveralls lopen.

Mijn hesje had nummer 007, een mooi getal, vandaar dat fotograaf Laurens Aaij me in superspionnenhouding op de foto zette. (,,Hayo Bootsma van Omrop Fryslan had dit de vorige keer aan", zei de medewerker van de basis. De vraag is of het daar beter van wordt).

Ik was er deze week om wat  over de SAR te horen, de reddingshelikopters die ondermeer met patienten van de Friese eilanden naar de wal vliegen, als er veel haast bij is. Toen ik dertien of veertien was, vertelde ik ze, had ik een acute blindedarmontsteking. Destijds verwachtte ik dat ik nu wel in een helikopter naar de wal zou worden gevlogen. Wat me ondanks de pijn van die ontsteking fantastisch had geleken.

Maar helaas, een gewone ziekenauto op de boot was goed genoeg. ,,Dat zou nu niet meer zo zijn", vertelde de commandant. ,,Een acute blindedarm, op die leeftijd..."

Toen we al uitgepraat waren en Laurens Aaij foto's maakte, belde pa ineens. Joppe had een spuitje gekregen, zei hij aangedaan.

,,Ik moet even bellen", zei ik. ,,De hond van mijn vader is dood." De militairen wezen me een zijruimte, waar het rustig was.

Toen ik weer terugkwam zei een piloot: ,,Woont je vader nog op Ameland?". Hij wees op de heli: ,,We vliegen er zo naar toe."

Maar dat was verspilling van overheidsgeld geweest, de hond was er immers al niet meer. En dit aanbod was waarschijnlijk ook niet serieus bedoeld. Toch heb ik  dus voor de tweede keer een helikoptervlucht gemist.

(De foto is van Laurens Aaij)

woensdag 10 september 2014

Wat u niet wist over #itgwo


Onderweg in het Vlielander bos was een hoog scherm neergezet, waarop tekenfilmachtige bomen geprojecteerd werden en een lantaarnpaal. Het was een doorlopende film: de bomen raakten steeds meer besneeuwd, tot de lantaarnpaal ineens rood werd, de lamp als een  lavadruppel omlaag lekte en op de straat uiteenspatte.

Drie kinderen waren daar enorm door gefascineerd. Steeds als de lamp rood werd, renden ze naar het doek om te proberen de druppel op te vangen.

Tijdens Into the Great Wide Open liep van alles op het eiland rond. Ook eilanders - ik kwam een groep Amelanders tegen.

Maar de Terschellingers die ik er meestal tref, ontbraken.

Dat komt, vertelde oud-collega Truus, omdat de Terschellingers in eerste instantie geen kaartje hadden kunnen bemachtigen.

Daarom hadden ze, om hun onafhankelijkheid te tonen, zelf maar een festival georganiseerd in Loppersum, waareen van hen woont. Shakin' Grunn.

Vandaar dat we op het festival een paar foto's maakten en die naar Loppersum mailden. Om ze de ogen uit te steken, met hun Eefje de Visser.
Op het grote veld viel een man op in een felroze T-shirt, en met een Ron Brandsteder Aerobics vest. Voor hij ging zitten spreidde hij een Braziliaanse vlag uit.

,,Komt u uit Brazilie", vroeg ik hem. ,,Of heeft het met het WK te maken?"

,,Nee, en ik kom er niet vandaan", vertelde hij. ,,Maar ik ben er wel geweest." Een goede vriend van hem had er gewoond en die was pas overleden.

,,Dus het is ook een beetje een herdenking", zei hij.

Naar Ron Brandsteder heb ik niet meer gevraagd.


Kijk, dit was mijn slaapplek. Ik deelde hem met Gijsbert Kamer van de Volkskrant, die ik verder amper heb getroffen.

Ja, tijdens een talkshow op het Bospodium, die we met zijn tweeen deden. Hij stelde vragen aan Susanne Linssen, terwijl ik voorkwam dat ze met klapstoel en al omtuimelde.

Ik geloof niet dat hij snurkte en hoop maar dat ik het evenmin heb gedaan.

donderdag 4 september 2014

Stokbrood voor een muis


Terwijl ik een LC-column voor morgen zat te schrijven, was er ineens kabaal op het aanrecht. Daar staat een uitgedroogd stokbrood met het papier er nog omheen.

Geen twijfel mogelijk: dit moest de muis zijn, die eind mei al in mijn keuken rondspookte, toen de verbouwing in volle gang was. Af en toe vond ik van die kleine muizenkeuteltjes tussen de gaspitten.

Ik had daar al eens een column voor de krant over geschreven, deze:

Muizen 
Er is een muis in de keuken. Of misschien zijn het er meer. Bij het gasstel hebben ze hagelslagjes neergepoept.

Verschillende mensen rieden me aan een kat te nemen. Maar daarmee maak je van een muizenis een groter probleem. Met zo’n kat zit je nog jarenlang. Daarom kondigde ik in de kantine aan, dat ik op zoek zou naar een muizenval.

,,Toch wel een diervriendelijke?”, vroeg collega G.

,,Ik dacht meer aan zo’n ding waarmee de muis op slag dood is”, zei ik.

,,Daar heb ik zo’n hekel aan”, vertelde G. ,,Ik kom van de boerderij en wij hadden ook altijd muizen. Heel veel, ze vraten alles op en de katten konden het niet aan. Mijn moeder was er op het laatst zo flauw van, dat ze een plank met Bison Kit heeft ingesmeerd en in de schuur gelegd. De muizen bleven met hun pootjes in de lijm vastzitten, vaak leefden ze nog. En dan sloeg mijn moeder ze dood met een hamer. Ik zag dat als klein meisje en ik vond het verschrikkelijk.”

Het was een originele aanpak, maar dat uiteindelijke platslaan sprak me niet zo aan. Het geeft vast veel troep en ik heb niet eens een hamer.

,,Ik koop wel een val”, zei ik. De volgend dag vroeg G. of ik er al een had gekocht. Daar was ik nog niet aan toegekomen.

,,Dan neem ik morgen een diervriendelijke muizenval voor je mee”, besloot ze. Ze gaf me een kleine iglo van ijzerdraad op een plankje met de afbeelding van een muis.

,,Je moet er kaas in leggen”, instrueerde ze. ,,Niet te veel met de handen aankomen, dan komen de muizen niet meer.”

Inmiddels staat hij hier een week, de kaas is uitgedroogd. Volgens de experts blijven de muizen weg omdat ik er met mijn handen heb aangezeten. Mij lijkt dat stug. Mijn aanrecht, daar zit ik heel vaak met de handen aan en toch liggen er alweer nieuwe hagelslagjes.

Die muisvriendelijke val heeft nooit iets uitgehaald, maar de muis was inmiddels ook verdwenen. Tot er vorige week weer van die keuteltjes lagen. En vandeweek zag ik hem zelf voorbij schieten.

Het geritsel hield aan. Ik liep naar het mandje waar dat stokbrood rechtop in staat, gooide er een handdoek overheen en nam het de tuin mee in. Daar keek ik en ja hoor, in het mandje zat een grijze muis plat op de bodem. Ik deed de handdoek stevig om de mand heen en haalde mijn fototoestel.

Maar toen ik voor de foto de handdoek eraf haalde, nam de muis de benen, zoef, de struiken in.

Omdat ik hem al het goede gun in zijn verdere muizenleventje, heb ik het complete stokbrood in de tuin laten liggen. Na zo'n schrik heeft hij vast wel trek.

(De foto komt, noodgedwongen, van Warren Photographic)

Muis is terug voor meer




Misschien anderhalf uur nadat ik bovenstaande tekst had geschreven dook de muis weer op het aanrecht op. Ik neem tenminste aan dat het dezelfde is.

Mijn fototoestel ligt daar rechts, dus daar kon ik niet bij. Toen de muis de koekenpan verkende op kruimeltjes omelet, ben ik er muisstil heen gelopen met mijn mobieltje op filmen. Het dier had niks door.

Na dit filmen (om een of andere reden hield de telefoon ermee op) maakte ik een geluidje. De muis stoof weg en verstopte zich onder het tosti-ijzer. Dat tilde ik op, en daar schoot hij bij het kastje neer, langs de keukenkastjes en weg.

Moet ik nu het stokbrood weer binnen leggen? Of toch maar de diervriendelijke muizenval proberen?

vrijdag 29 augustus 2014

Respect op het Zaaiplein

Het was Regimentsdag in Leeuwarden van het 44-ste pantserinfanteriebataljon, dat hoort bij het regiment Johan Willem Friso. Die zitten in Havelte, maar de dag waarop ze de nieuwe lichting militairen
beëd
beëdigen houden ze sinds drie jaar in Leeuwarden. Op het Zaaiplein, zoals ze in hun persbericht zeggen.

Daar verzamelden zich vrijdagmiddag zo'n vijfhonderd militairen, en allerlei publiek keek toe. Stuk voor stuk zeiden ze, met een hand op het regimentsvaandel: ,,Ik zweer trouw aan de koning, gehoorzaamheid aan de wetten en onderwerping aan de krijgstucht. Zo waarlijk helpe mij god almachtig". Of als ze wat meer zelfvertrouwen hadden: ,,Ik beloof... (enz.)"

Ik zat aan de linkerkant, om me heen stonden scholieren van Ynsicht, jongens met grote blauwe sporttassen. De militairen moesten op dat moment nog komen en de ceremonie was nog niet begonnen. Er liepen enkel wat militaire bewakers om het terrein heen en de tribune zat vol, in afwachting.

De jongens probeerden een van hen, Wietze, op te jutten om midden op het plein te gaan hakken. Hij zou er tien euro voor krijgen.

,,Kan ik dat wel doen meneer?", vroeg Wietze mij. 

,,Je staat er zeker niet lang", zei ik.

,,Het hoeft maar een minuut, dan krijg ik tien euro", zei Wietze. ,,Dat is een uurloon van zestig euro."

Hoewel het bod steeg tot vijftien euro, zag hij ervan af.

Een van de anderen, petje achterstevoren op het hoofd, was brutaler. ,,Al Qaida!", riep hij luid, richting de volle tribune.

Een soldaat, met een rood kruis op zijn rugzak, beende naar hem toe.

,,Een beetje respect tonen!'', zei hij bars.

De jongen mompelde iets.

,,Voor welke lui? Voor welke lui?", herhaalde de soldaat. ,,Als wij aangevallen worden die voor jou dood gaan! Die lui! Een beetje respect!"

maandag 25 augustus 2014

Kiekjes

Jaren geen bruiloften meer gedaan, maar twee week geleden toch nog weer eentje, die van Rik en Iris.

Net als meer dan dertig jaar geleden toen Anne en Christien trouwden, de eerste bruiloft die ik ooit fotografeerde, was er een echte fotograaf voor de staatsieportretten. Ik was gewoon 's morgens bij het ontbijt in Drachten, bij Anne en Christien thuis. Want dat zijn de ouders van Rik.

Daar hadden de getuigen ook gelogeerd. En Tom, tweede van links op de foto, kwam 's morgens met zijn overhemd aanzetten en de vraag of hij dat kon strijken. ,,Laat mij dat maar even doen", zei Christien en deed het voor hem. Sommige dingen veranderen niet.

Bij Elinga Mode in Drachten, waar het pak werd opgehaald, maakte ik deze foto in de spiegel. Ben er wel tevreden over.

Rik's haar zit hier nog in de plooi, even later nam zijn zus het onder handen en maakte het iets vlotter. ,,Je wordt al kaal", constateerde ze al doende. ,,Het is maar goed dat je trouwt."

's Avonds was er feest in de Puddingfabriek, waar als aardigheid ook een busje stond met een verkleedkist ernaast - de kiekjeskar - en een fotografe erin. Zij zette iedereen op de foto met fopbrillen en kartonnen snorren, tegen een achtergrond van glittergordijn.

Dit ben ik met Sybrig. 

Een lossere editie, met hier en daar een fikse bui



Als je een Cinema Ascona-festival te Kubaard eens wat losser programmeert, loopt het ook. Dat bewezen we afgelopen zaterdagavond, op het zesde festival dat we daar in de boerderij hielden.

Het thema was Arty Farty, vanwege de mooie film River of Fundament die de helft van het bestuur onlangs in Eye in Amsterdam zag.

Niet alle kunstfilms die waren gepland zijn ook echt gedraaid, bovendien was er een kapotte beamer waardoor een hele zaal verviel, maar we zagen onder andere
Jodorowsky's Dune (Frank Pavich, 2013). Een documentaire waarin Alejandro Jodorowsky vertelt over zijn poging om Dune van Frank Herbert, een boek dat hij overigens niet had gelezen, te verfilmen. This film will be a prophet, aldus Jodorowsky. Die is er dus nooit gekomen, maar de documentaire ging erin als koek, ook bij de kritische bezoekers uit het verre Den Haag. Een van de avondfavorieten.
Her (Spike Jonze, 2013)  Romcom over een man en zijn computersysteem, waar hij verliefd op wordt.
My Friend Totoro (Hayao Miyazaki, 1988). Vaker vertoond, want bij Ascona houden ze van Ghiblifilms. Deze keer was hij opgenomen in het kinderprogramma van zaterdagmiddag. En de organisatoren verkneukelden zich erover, toen uit de zaal (van de schuur afgescheiden door een gordijn, zie foto) een paar keer 'wauw!' klonk.
The Lego Movie (Chris Miller, Phil Lord, 2014). Eigenlijk als afsluiting van het jeugdprogramma bedoeld, maar een terechte publieksfavoriet.
The World according to Garp (George Roy Hill, 1982). Als hommage aan Robin Williams, een van zijn beste films. En eentje die het nog steeds goed doet.
Snowpiercer (Bong Joon-ho, 2013). De mensheid is doodgevroren, op de inzittenden na van een absurd grote trein die rond de wereld raast. Werd vertoond op een beamer waarvan een hele wolk pixels was uitgevallen, wat de film niet ten goede kwam. Er was een inleiding van de kritische bezoekers uit het verre Den Haag, die toen ze dit in de bioscoop zagen na tien minuten waren vertrokken. Onterecht, want daardoor hebben ze de mooie rol van Tilda Swinton gemist. 
Sharknado 2, the second one (Anthony C. Ferrante, 2014). De tornado met haaien erin die in de vorige film Los Angeles teisterde, slaat nu toe in New York. Een bezoeker viel in een weldadige, diepe slaap.
Er was op de avond iets van zestig man, maar het weer was niet zo dat ze allemaal bleven kamperen.

Dit jaar hadden we ook een speciale Vannellus Vannelluszaal ingericht, vanwege een bijzonder gulle donatie van de Bûn Fryske Fûgelwachters van enkele 16-mm projectoren en een doek op statief, dat halverwege de avond omviel maar toch mooi is.

We hadden zelfs een speciale 16-mmfilm, ook een schenking, van Rob van Beuningen. Maar omdat de voorzitter van de Bûn Fryske Fûgelwachters er niet bij kon zijn is dat feestelijke onderdeel tot nader order vervallen.

(De vierkante foto's zijn van Jacob van Essen)